Eme Cartea. Alfonso Costa, un artista  apaixonado e xeneroso, sensible, exhumador de mitos, plural en calideces, versátil, soñador heteroxéneo de utopías, sutil fabulador de mundos intuídos, virtuoso, tenazmente fantasioso, con pólvora e magnolias na man, ecléctico, irónico, transgresor de cicatrices, optimista irredento, atlántico impetuoso, omnímodo, surracionalista (sic), caligráfico, universal por galego. Cualificativos todos biblo(bio)gráficos confeitados de admiración e autenticidade. Percorreu  o esgrevio camiño da perfección, sempre “costento”, bebendo dos -ismos- que o fixeron merecedor do laico olimpo da fama: Seguir lendo O astrólogo. Abstracción do artista Alfonso Costa →

Eme Cartea. Composición en tríptico (xunto con Fortaleza e Castelo) que podemos cualificar de surrealismo figurativo. Dúas «torres» diversas que emerxen en paralelo dunha construción compacta que parece flotar, maciza, sobre un escenario con fondo e fronte agrisados. Inmersos na multiplicidade plástica do posmodernismo, en Mónica Ayaso cúmprese o lema gothiano de que «a arte segue a ser arte», e lógrao empuñando as armas pictóricas do sempre anovado movemento surrealista para, a través da libre elección e manipulación de formas, materiais e estilos, favorecer un locus propio de invención e creación permanentes. Seguir lendo Torres, de Mónica Ayaso →

Eme Cartea. Abordamos aquí unha obra de Elena Fernández. E facémolo admirando o primeiro plano dun rostro con ombros espidos, apreixado á xusta distancia onde a intimidade se fai confidencia. O retrato, xénero de longas raizames, por definición ten que ser fisionómico. Pero hoxe é común que tente reflectir a psicoloxía do personaxe e mostrar o seu mundo oculto. Neste caso, a exquisita técnica de Elena, que se enfronta ao lenzo sen preámbulos, logra captar con mestría esa íntima interacción de mirada e sorriso, que fai aflorar ao rostro toda a intensidade sentimental do modelo. Troppo vero!, que diría o outro. Seguir lendo Elena Fernández, pintora veraz →