Fidel Vidal. Hai libros dos que un garda un bo recordo tanto polo contido como pola coidada edición. De cativos, agás os tebeos, gustabamos máis dos que viñan acompañados de “santos”, é dicir, dos ilustrados. Un dos escollidos, e talvez pola querenza aos libros de “santos”, é este Picasso e os seus obxectos, de Edward Quinn, editado por H. Klickkowski, 2002, do que un bota man de vez en cando para follealo con gozo e parsimonia. Trátase dun pequeno volume dunhas oitenta páxinas de agradable tacto e trato.    Seguir lendo A metáfora plástica: os obxectos de Picasso →

Fidel Vidal. Os traballosos e instrutivos exercicios que X. Ricardo Losada tivo que pasar co obxecto de recoller unha mostra para un coprocultivo, tráeme á memoria a historia de dous artistas con referencia ás cacas, é dicir, á merda (“como residuo da alma”), perdoando as caras dos presentes. Sabemos que se trata da primeira materia con certa consistencia e olor que o ser humano ofrece ao mundo: unha obra como consecuencia de obrar, é dicir, o facer do (de) corpo. Nesta ocasión non imos entrar nos detalles que a denominada fase anal de Freud trae consigo nin nos múltiples simbolismos que as cacas amosan (“un pasteliño para mamá”). Seguir lendo Merda de artista: esa fermosa materia →