Fidel Vidal. En Álvaro de Campos (“o mais histèricamente histérico de mim”, di Pessoa) latexa constantemente o anhelo por ser un, un eu:

Eu, eu mesmo…/Eu, cheio de todos os cansaços/(…)/Eu son eu/Eu fico eu/Eu…

A orixe de toda identidade, polo menos na nosa sociedade, nace en primeiro lugar da figura do pai. O acceso á realidade (simbólica) verifícase a través del (Bauer), pois este transmite a liñaxe, o saber, a palabra. Sabemos dos pais, das nais e dos avós de Pessoa (particular importancia ten a súa avoa Dª Dionísia Estrela). Seguir lendo Eu, Álvaro de Campos →

Fidel Vidal. (Quem sabe quem os lerá?/Quem sabe a que mãos irão?). Velaquí esta paixón tan solitaria… a poesía. E não estou alegre nem triste. Esse é o destino dos versos, agrega Fernando Pessoa. Se a realidade total se fundamenta na falta pola que é posíbel acercármonos a ela, a realidade humana é esencialmente ir facéndose a través do baleiro necesario por onde crecer. Escribimos para sermos o que somos e para ser aquilo que non somos. María Zambrano afirma que a unidade xamais é completa, porque se referirá continuamente a “o outro”. Seguir lendo O mestre Caeiro como existencia →

Fidel Vidal. Se ben o propio Pessoa defínese como un histérico, o certo é que sempre foi un obsesivo xenial obstinado en ser un histérico. Que dicir da neurastenia, da histeria, da despersonalización, que tanto lle preocupaban a Pessoa? A neurastenia defínese no discurso médico como un trastorno neurótico que se caracteriza por fatiga, cansaço, irritabilidade, depresión, insomnio, dificultade de concentración e anhedonia (falta de capacidade para o pracer). Seguir lendo Cansaço →