Arquivo da categoría: Ensaio

Auga bendita para todos

water-to-wineFidel Vidal. Abonda literatura respecto da importancia da auga como símbolo de purificación e bendición (“eu bendicirei o teu pan e a túa auga. E afastarei de ti as enfermidades”, Éxodo). Mais dise que a orixe da auga bendita vén dos tempos e da man de Xesús, xa que logo el mesmo bendiciuna e, cando foi necesario e a petición da súa nai, transformouna en viño. Non augou o viño senón que fixo viño, o mellor viño que se catou nas vodas de Caná. Nada menos que seis cubas de pedra dispostas para as purificacións. Seguir lendo Auga bendita para todos

O Don Gaiferos

Gaiferos2Francisco Ant. Vidal Blanco. Sempre me gustou o romance daquel peregrino camiño de Compostela a quen lle fraquean as forzas, e sentíndose incapaz de avanzar pídelle ó Apóstolo o alento suficiente para chegar ó seu templo. Mal que ben acada ó seu destino, e cando se encontra fronte a Santo Patrón dálle as gracias dicindo que xa lle pode quitar a vida se así o desexa, e entón cae morto.
O romance remata: Este é un dos moitos milagres que o Señor Santiago fai. Daquela, vós coma min, diredes que mellor lle sería ó noso Santo Apóstolo non facer certos milagres. Seguir lendo O Don Gaiferos

Limiar Anuario 2019

barbantiaX. Ricardo Losada. Non recordo quen dixo que aqueles países nos que o sentido común choca coa evidencia son países infelices, pero é unha frase que me vén todos estes días de loucura mundial á cabeza. O sentido común, enterrado baixo populismos de diferente signo; a evidencia enterrada baixo esa proliferación de noticias falsas que gobernos de diferente pelaxe e particulares de diferentes intereses propagan polas redes sociais.

     Sei que falar de sentido común e de evidencia é complicado, e préstase a moitas interpretacións, mesmo a moitas manipulacións. Seguir lendo Limiar Anuario 2019

María Mariño: o tempo na terra

Baixo-o-signo-da-bipolaridadeFidel Vidal. Se existe unha enfermidade que se anuncia polo síntoma de estar alegre, eufórico, isto é, de verse feliz de vez, chámase Trastorno bipolar, na súa presentación maníaca. Antes denominábase Psicose de dobre forma (Baillarger), Circular (Falret) ou Maníaco-depresiva (Kraepelin). Quer dicir, na que o humor pode oscilar desde a máxima euforia e hiperactividade (podendo alcanzar o delirio) até a depresión melancólica, nun variado abano, dependendo da intensidade e forma de se presentaren os síntomas. No  caso de seren creadores os que a padecen, está visto que escribir, ou pintar, semella non ser excesivamente doado facelo desde a alegría. Seguir lendo María Mariño: o tempo na terra