X. Ricardo Losada. En 1892, tres anos despois de que Nietzsche perdese o xuízo, Franziska, a nai, escríbelle unha carta a Franz Overbeck, un dos grandes amigos do fillo, para contarlle como transcorren os días na vida do filósofo alemán. Tras revelarlle que é un paciente moi querido, ao que só dan ganas de acaricialo, pero que non mellora, escribe: “Di todo con amabilidade e ri como nos seus días de maior saúde. Só durante os paseos ten para si unha cara de risa que non lle senta nada ben. Porén, eu déixoo, porque débenselle arrincar da alma imaxes agradables. E só cando nos atopamos con alguén recórdolle que poña a súa ben parecida e seria cara de profesor, e case sempre a pon. Seguir lendo Os anos da loucura →