Arquivo da categoría: Ensaio

A cerca de santo Antonio

BJ10C8F3_205233Francisco Ant. Vidal BlancoDíxoo o Papa e iso vai a misa: Santo Antonio non é de Padua, senón de Lisboa, e se eu fose portugués tamén estaría contento de que por fin se recoñeza unha verdade en favor da que tantas veces a diplomacia e o chauvinis-mo luso ergueron os seus estandartes, reclamando e sinalando a casa onde naceu Seguir lendo A cerca de santo Antonio

A literatura como arma política

tumblr_lm75ngLsA31qaz05ko1_500César Alen. A literatura non sempre é inocente. Foron moitos os movementos políticos que utilizaron a teoría literaria para os seus propios fins. Iso demostra o poder que alberga o feito literario. Pode ser un perfecto medio para alcanzar calquera fin. Sobre este uso da literatura houbo infinidade de teorías, de estudos,  todo tipo de enfoques.  Seguir lendo A literatura como arma política

Filoloxía e etnografía

68fa1de09dab4d9c56f224b236827a16Pastor Rodríguez. Milagros Torrado naceu en Cespón, Boiro, en 1983 e xa dende nena se interesou pola creación literaria. Licenciada en Filoloxía Inglesa no 2006 pola Universidade de Compostela, doutora da súa especialidade e profesora da Universidade Internacional de La Rioja, é secretaria da A. C. Barbantia, colaborou en Leñaverde, Folía, o Anuario Brigantino e no da asociación da que é membro. Os seus estudos, xeralmente, unen a filoloxía e a etnografía, ás veces comparando tradicións británicas coas galegas. No ano 2010 sacou do prelo o volume O fenómeno cultural da fascinoloxía. As Illas Británicas e Galicia, partindo dos seus estudos de doutoramento. Seguir lendo Filoloxía e etnografía

Perendengue

pene-en-el-cielo-armada-estados-unidos-X. Ricardo Losada. Escribín neste mesmo café un texto no que defendía con humor unha tese filosófica que se remonta á Idade Media: as palabras condicionan as realidades que denotan. O tamaño dun pene, puña por exemplo, cambia en función de se lle chamamos pito, pipí, pirola ou carallo. Naty, unha lectora, comentando ese texto, revelou que ela chamáballe ao membro viril perendengue, un termo que, recoñecía, podía soar un pouco cursi pero que lle parecía máis acorde coa educación que recibira, e na que termos como os que eu utilizaba eran de mal gusto. Nada que obxectar, por suposto, contesteille. Seguir lendo Perendengue