X. Ricardo Losada. Di E. Kolbert que a xente experimenta auténtico pracer –unha onda de dopamina no cerebro- ao procesar información que confirma as súas crenzas. O cerebro tende a filtrar os datos que recibe aceptando os que concordan coas súas ideas e ignorando os que as contradín.Calquera logro do partido contrario é negado. Calquera logro do partido propio, sobrevalorado. Calquera fallo do partido contrario, sobrevalorado. Seguir lendo Partido dopamínico
Arquivo da categoría: Ensaio
Galicia e os galegos na poesía castelá LXXXVII. Larra
Román Arén. Recolle Alonso Montero unha frase terrible de Larra que di que o galego “es un animal muy parecido al hombre para alivio del asno”. Tomouna de A. Mosquera, que a reproduciu en <La Ilustración Gallega y Asturiana> no artigo “Los gallegos en Madrid”, de 1879. Para nós Larra é, sobre todo, o autor de artigos de costumes; foi tamén dramaturgo e novelista e recolleu a lenda do poeta galego Macías en El doncel del Enrique el Doliente e no drama Macías, pero a acción non ocorre en Galicia e o noso país é, pouco menos, que unha referencia abstracta. Pero Larra, tan duro cos galegos, foi tamén poeta (pouco) e gozou da protección dun galego, moi poderoso no Madrid fernandino, Manuel Fernández Varela, Comisario da Cruzada, Bula e Excusado, moi vencellado á Pobra do Caramiñal. Seguir lendo Galicia e os galegos na poesía castelá LXXXVII. Larra
Edipo / Hamlet: o saber
Fidel Vidal. Lacan encontra unha diferenza entre Edipo e Hamlet: se Edipo mata o pai e casa coa nai sen vacilar é por non saber quen son eles; mentres Hamlet, pola contra, arengado polo fantasma do pai, sabe ben quen é. Ese saber do outro ten como efecto que o acto de Hamlet se dilate e postergue. Mentres na traxedia antiga o acto realízase porque non se sabe, na traxedia moderna o saber interfire na execución do mesmo. Seguir lendo Edipo / Hamlet: o saber
Fariña e a filoloxía
César Alen. Toda novela ten múltiples lecturas, diversos enfoques, e todos igual de lexítimos. En certo xeito, é o propio lector quen acaba dando o significado definitivo ao texto (como ben apuntou o filólogo e lingüista francés Roland Bhartes). A novela Fariña, máis que unha novela é un ensaio xornalístico, ata podería pasar por un libro de historia contemporánea. O seu autor Nacho Carretero fixo un espectacular traballo de recompilación de información. Non escatimou no seu esforzo para indagar nas hemerotecas e sobre todo nos xulgados. Non esquezamos que a maioría dos datos que enchen o libro foron publicados e son de dominio público. Por iso non entendo ese ataque frontal contra o libro. Seguir lendo Fariña e a filoloxía