Gonzalo Trasbach. A colleita musical do ano de graza de 1967 deixounos froitos moi saborosos na estación de outono. Sen dúbida un deles é “Forever Changes” de Love, un dos mellores discos daquela década, aínda que, diante da esmagadora avalancha que xeraron os albumes dos Beatles, Rolling, Hendrix, Pink Floyd e mesmo o “The Who Sell Out”, pasou case desapercibido. Pero co xirar dos anos gañou en importancia e recoñecemento, o que ao mesmo tempo nos permitiu descubrir que tamén había vida sonora máis aló dos grandes da historia. Seguir lendo Froitos tardíos: “Forever Changes”, de Love
Arquivo da categoría: Ensaio
José Benito Hermida Juanatey: Un pedagogo noiés na Pobra
Pastor Rodríguez. Nado en Noia en 1850, o mestre Benito Hermida Juanatey desenvolveu toda a súa vida profesional n’A Pobra do Caramiñal. Tras estudar Filosofía e Letras no Seminario de Compostela, abandona os estudos relixiosos para facer maxisterio, acadando na década de 1880 a praza de mestre de primeiras letras n’O Caramiñal, onde casou dúas veces e deu orixe a unha coñecida familia nesa vila. En 1876 publica unha obra pedagóxica, El despertador de la infancia, o sea nuevo y fácil tratado de las tres asignaturas más importantes de la primera enseñanza: Historia Sagrada, Gramática y Aritmética, que foi declarada de texto para as escolas polo Consello de Instrución Pública o 19 de marzo de 1886. Seguir lendo José Benito Hermida Juanatey: Un pedagogo noiés na Pobra
Galicia e os galegos na poesía castelá LXX. Salvador Rueda
Román Arén. Precursor do Modernismo, prolífico e colorista poeta, autor de novelas que unen naturalismo e modernismo (a mellor La cópula, reeditada hai pouco), ingresou na Real Academia Española en 1926, e publicou preto de corenta poemarios, entre os que debe citarse En tropel (1892), Himno a la carne (1890), Cantos de la vendimia (1891). Outras das súas novelas son La reja (1890) e El gusano de luz (1889). Nacera en 1857 e faleceu en 1933. Seguir lendo Galicia e os galegos na poesía castelá LXX. Salvador Rueda
Foise co vento
Antón Riveiro Coello. E si, o vento foi culpable, tanto coma eses terroristas do lume que un xa non sabe se o seu lugar no mundo debería estar no cárcere ou nun psiquiátrico. E tamén poderiamos culpar a chuvia, un remedio infalible para apagar os incendios, pola súa ausencia. Pero unha vez máis, e por desgraza, a culpa ten raíces máis fondas que as das propias árbores. Seguir lendo Foise co vento