Marina Losada Vicente. Lois, que as imita nos pasos de ballet, dise Losado; Losada, as irmás; a camiseta rosa, de muller. A palabra acorde co envoltorio. Vexo un vídeo que fala da “dictadura de género disfrazado de igualdad” tratando de ignorantes e cansinas ás que dicimos “nenos e nenas”. Ignorantes nunha gramática na que non valía ata onte arquitecta, avogada, xuíza… Seguir lendo Espicho & mariquita →

Marina Losada Vicente. Tendo ido á notaría deixar por escrito o destino dos bens materiais, veño aquí testar sobre o que máis me identifica, a fala, que abriu os camiños todos aos nenos e ás nenas da casa.  Os alalares do berce, aqueles que aínda hoxe acompañan o meu sono, “meu meniño foi ao viño, rompeu a xerra no camiño, pobre xerra, pobre viño, pobre cu do meu meniño“. Seguir lendo Manda testamentaria →

Marina Losada. Apareceu de súpeto na cociña, como saído da nada. No silencio dos pés descalzos, a brancura do calzón sobre a pel branca fai tremer o corazón, que se acelera; o corpo miúdo e brando, abaneando a cada paso, descansa no limiar da porta. Seguir lendo De volta ás andadas →