Merendas de chocolate

chocolateEncarna Pego. Á chamada para a merenda acudían ás carreiras, cortando os xogos -a billa ou peón os dous maiores, as bonecas ou a corda as pequenas. Coa mesma ilusión, cada día comían o bocadillo, a pesar da escasa variedade: tulipán ou tona de leite con azucre e, algún día, friame. Axiña, satisfeitos, volvían dar renda solta á imaxinación ata a noite.

Porén, un día, a sorpresa acaeceu. Dentro do pan había chocolate! Foi unha algarabía de festa rachada. Que delicia! Manxar de ricos.

-Algo raro pasou! Se cadra chegou un cheque máis grande este mes -dixo o maior.

-Tanto me ten, está riquísimo -respondeulle o irmán.

Ao día seguinte medraba a intriga mentres corrían a coller cadansúa ración.

-Chocolate outra vez!

E atopárono, se cabe, aínda máis gorentoso ca o día anterior. Non o podían crer. Acertarían a quiniela? Serían agora ricos? Non ousaban preguntarllo á súa nai.

Ela pasaba acotío pola tenda a fin de mercar o preciso: pan, un cuartillo de aceite, medio quilo de fariña, azucre e media libra de chocolate.

A lambonada foise facendo cotiá. O chocolate pasou á categoría do familiar, coma o chourizo.

Entrementres, algunha veciña murmuraba sobre a fartura que aquela muller levaba da tenda nos últimos tempos. As máis achegadas pensaban se talvez o home tería conseguido o posto de contramestre que, segundo ela, lle tiñan ofrecido. Outras, envexosas da súa fermosura, mesmo comentaban que andaba moi composta e alegre para ter o home fóra.

-Non sería de estrañar que a ledicia e os cartos lle chegasen por outra vía -chegou a pensar algunha.

niñosEla tiña boa percha e lucía elegante os vestidos que súa irmá lle cosía con primor, co pano traído de Vilagarcía.

Pero un día o bocadillo volveu ser de chourizo e tulipán, volvendo á monotonía. A partir de entón tamén aumentou o gasto de papel de elefante, que minguara considerablemente nas últimas semanas.

Cando tres meses despois chegou o home, Rosa puido mercar o ferro eléctrico que arelaba, farta de llo pasar a tanta roupa. Logo contou na mesa o noxo que sentira cando, despois de participar na promoción do chocolate para facerse con todas as rifas posibles, non fora ela a afortunada.

Aqueles rapaces lembran as tardes felices a faceren cocheiras coas rodas vellas das bicicletas, a gabearen en busca dos niños, ou aprenderen a facer calceta coa nai e as irmás. E, como non, aquelas enchentes de chocolate, que traen as risas e a nostalxia ás sobremesas das reunións familiares.

Esta entrada foi publicada en Encarna Pego, Narrativa. Garda a ligazón permanente.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

Podes utilizar estas etiquetas e atributos HTML : <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>