De plaxios e citas

plaxioAntón Riveiro Coello. Quen non fala pola boca dos demais? Semprún dicía que as citas son as muletas dun pensamento coxo e inseguro, coma o meu, ou coma o dese político local que abría os seus discursos coa frase: “Churchill e mais eu pensamos…”, un xeito inocente de validar unha prédica da que o escritor e estadista británico non era responsable. Con todo, aí está a tentación irresistible de se arrimar á creación dos outros. Cando lemos ou escoitamos algo orixinal, esperta en nós un desexo furioso de plaxio. Hai quen non terma de si e copia descaradamente as fontes, facéndoas propias, asumindo o risco de caer no máis absoluto desprestixio. Outros, con máis tento, copian a idea, a música, o pensamento, e retorcen as frases ou as melodías elixidas para enmascaren a mensaxe nun formato novo que non arrastre un tufo alleo. É certo que hai creación espontánea que toca lugares coincidentes, e é doado escoitar a artistas que afirman con vontade fundacional que somos o que soñamos, o que lemos ou que escribimos para que nos queiran máis. Son pensamentos sucesivos, recorrentes. bart-no-copiar-sin-citar-la-fuentePor riba, nas redes escasea o control efectivo da obra por mor do exceso de tráfico roubado, unido á falta de respecto pola propiedade intelectual. Na música tamén existen as tentacións. Estes días vén de se admitir a trámite unha demanda contra Shakira e Carlos Vives por plaxiaren a un artista cubano. É un problema vello. Para Goethe a orixinalidade non consiste en dicir cousas novas, senón en dicilas coma se nunca fosen ditas. Talvez o máis atinado foi Marcial, que xa se burlaba nos Epigramas dun poeta que, sen disimulo, lle plaxiara o texto, non a dicción: “O que recitas, Fidentino, é meu; pero, dito tan mal, xa parece teu”.

Esta entrada foi publicada en Antón Riveiro, Ensaio, Narrativa. Garda a ligazón permanente.

4 respostas a De plaxios e citas

  1. Magdalena di:

    Todo lo que en gallego se escribe con efe en castellano se escribe con hache. Cuando me vea Mari Carmen esa falta garrafal me mata. Perdón, Antón

  2. Magdalena di:

    Gracias a ti, Antón, es cierto que tras la luna de vuestra filosofía estoy siempre recreándome y procurando aprender un poco, aunque las neuronas ya no den para más y tengamos que echar mano de frases echas.
    Un abrazo palmeirán y buenas inspiraciones continuadas.

  3. Magdalena di:

    Apreciado Antón:
    Mientras el horno realiza su cometido me he pasado un momento al ordenador y he leído como siempre muy atentamente tu ameno artículo.
    Lo que dice Semprún es cierto, todos los que utilizamos citas lo hacemos para mejorar o expresar mejor lo que queremos decir. Uno puede tener la idea del tema que quiere formular o contestar, pero los que somos adictos a las citas, refranes o frases, según lo que queramos manifestar, ya nos surge la frase, y consideramos que así, sacada de un Voltaire o de Unamuno mejora la idea de lo concebido en tu imaginación, ya que una, no da más de sí, porque como dice un proverbio chino ” Por donde no se cabe, no se puede pasar “.
    Me ha gustado el artículo como siempre Antón, me alegro de leerte ahora con más frecuencia. Un abrazo desde Palmeira.

    • Antón Riveiro di:

      Moitas grazas, Magdalena, por estares sempre aí dese lado do espello, coas túas palabras completando, e mellorando, as nosas. Bicos

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

Podes utilizar estas etiquetas e atributos HTML : <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>