Percorridos por unha teoría do desexo

PercorridosXerardo AgraFoxo. Este libro comeza cun “prólogo (non desexado), que nace da necesidade de explicar as estrañas circunstancias que acompañaron esta novela durante unha década”. Nel conta como unha editorial galega non se atreveu a publicala porque  considerou que os relatos eran “escatolóxicos  de máis”. Unha circunstancia que, despois de asinarse un contrato, acabou nun Acto de Conciliación no 2015. A obra consta de 14 relatos que se articulan coma pezas independentes pero cunha relación próxima entre eles: están tecidos en lingua galega normativa –algo infrecuente de quen escribe en reintegrado–, contan episodios da súa vida relacionados coas experiencias viaxeiras,  o desexo está presente como motor que facilita a convivencia, abundan as descricións dos lugares visitados –sobre todo na India, Nicaragua ou Guatemala–, non hai reparos en empregar verbas doutros idiomas nin de facer constar as preferencias literarias ou políticas do narrador.

Estamos diante dun libro que merece destacarse pola valentía que amosa esta proposta que non deixa indiferente a ninguén, por non deixarse levar polos criterios editoriais que se impoñen á vontade do autor.

Esta entrada foi publicada en Narrativa, Xerardo AgraFoxo. Garda a ligazón permanente.

Unha resposta a Percorridos por unha teoría do desexo

  1. Magdalena di:

    ¡ Hola, Xerardo ! Tomo nota del título del libro de Alberte. Por todo lo que tú explicas, el libro parece interesante. Lo escatológico forma parte de la vida. También es cierto que hay muchas maneras de contar las cosas, por ejemplo, Sánchez Polack lo hacía con muchísima gracia, y tenemos en Barbantia algunos que saben manejar muy bien todo lo relacionado con la excreción. La risa es buena para la salud mental, muy buena.
    Manuel Millás escribió una cuarteta de lo más simple pero graciosa.
    Consigue Juan Cilla casarse con la bella Pura. La boda tuvo lugar en Sevilla, para que rimara la cuarteta. Y ella se apellidaba Mier.
    Ayer se casó en Sevilla
    Juan Cilla con Pura Mier,
    y hoy es de Juan la mujer
    doña Pura Mier de Cilla.

    Sé que lo de Alberte no será tan cándido, pero, sé que será bueno.
    Ha sido un placer conocerte, AgraFoxo. Un abrazo.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

Podes utilizar estas etiquetas e atributos HTML : <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>