Salgaduras e abandonos

Foto: Juan José Doval Rivademar

Foto: Juan José Doval Rivademar

Mariña Pérez Rei. Digamos que un abandono non é o mesmo ca unha derruba. Nunha construción abando-nada inzan as plantas que mastigan a indiferenza; moi amodo, van aper-tando os muros ata afogalos por inanición, por pura asfixia mecánica. Na derruba, pola contra, os materiais caen ao baleiro nunha sorte de rede de arame: cristais, cerámica, tellas, trabes de madeira nobre, moluscos… Daquela, no desleixo da fábrica, percíbese zumegar un silencio inducido pola invernía, zoa coma o ruxido das tripas cando rosman a fame. A derruba prefire o caos. Ás fiestras antóllaselles prolongar a agonía dos cascallos polos seus vans, con maior perspectiva, porque o entullo vén sendo un berro que podreceu no espazo e no tempo. Se o desleixo se produce nunha conserveira, talvez aínda se poida recender o salitre e a graxa do peixe que alí latexou, pero ha de recoñecelo ben só o salgador. Na derruba, confúndese o cheiro do mar co radon do granito e solidifican os mínimos restos nunha espiña dorsal quebrada.

Entre os muros dunha conserveira abandonada (un naufraxio fóra de lugar) aínda sobrevive a elegancia do oficio. Consérvase no útero dun mar que nos precede, trousando o exceso de sal contra a ribeira. Nas súas paredes espidas só a ollada do voyeur pode fecundar as posibilidades do tempo.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

Podes utilizar estas etiquetas e atributos HTML : <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>