Antón Riveiro Coello. Non hai moito que nos deixou Sam Shepard e agora Harry Dean Stanton, enfiados os dous na memoria por unha película maxistral onde o primeiro foi guionista e, o segundo, actor principal. Todos os anos non me resisto a ver Paris-Texas, unha das miñas películas favoritas, sobre todo polos quince minutos iniciais Seguir lendo Rajoy en Texas
O alarido dun neno
X. Ricardo Losada. Encántanme os nenos, pero non teño, nin moito menos, unha visión idílica. Disfruto xogando e paseando con eles, pero ás veces danme ganas de… De feito, dúas das escenas máis sinistras que teño vivido proceden do mundo da infancia. A primeira, un neno que berrega polo biberón. Como dixo alguén, dá a impresión de que por conseguilo sería quen de destruír o universo enteiro. A segunda, un neno que chora desesperadamente, mesmo dando a impresión de que lle vai dar un ataque ao corazón, porque os pais non lle cumpren un capricho e, en canto llo cumpren, en milésimas de segundo, pasa ao estado emocional antagónico, o da plena felicidade, cun sorriso que para si quixera un psicópata e asasino en serie. Seguir lendo O alarido dun neno
Ricardo Dávila. Escultor de compromisos

Eme Cartea. Fago meu o limiar que Isabel Santos, con exquisita lucidez, fixo para o catálogo da última exposición de Ricardo Dávila, que se pode visitar no Museo Etnográfico de Artes, grazas ao encomiable labor e dedicación do seu presidente Manuel Reiriz (“Digar”). Referencia Isabel as 18 pezas de escultura, mais tamén os rostros esculpidos das persoas do lugar que lle serviron de modelos ao artista nado no Muíño Vello (a cabalo entre Palmeira e A Pobra) e que, dende rapaz, converteu a súa vida nunha paixón ilimitada pola talla e o modelado. Porque, máis alá da súa depuradísima técnica, falamos dun escultor de ideas e de emocións, a quen a inspiración sempre atopa coas mans na masa, como esixe o bo pan. Talento e dedicación asemade. Seguir lendo Ricardo Dávila. Escultor de compromisos
Ofibiofobia
Laura Gutiérrez. «Se o alacrán vise e a víbora ouvise, non houbera xente que vivise». Este é un dos numerosos refráns sobre víboras e outras serpes que poñen de manifesto o pánico (ou, polo menos, o gran respecto) que producen na poboación en xeral. Xa na Biblia a serpe representa o demo, responsable de introducir o pecado no mundo. Seguir lendo Ofibiofobia