O alarido dun neno

nena-lloraX. Ricardo Losada. Encántanme os nenos, pero non teño, nin moito menos, unha visión idílica. Disfruto xogando e paseando con eles, pero ás veces danme ganas de… De feito, dúas das escenas máis sinistras que teño vivido proceden do mundo da infancia. A primeira, un neno que berrega polo biberón. Como dixo alguén, dá a impresión de que por conseguilo sería quen de destruír o universo enteiro. A segunda, un neno que chora desesperadamente, mesmo dando a impresión de que lle vai dar un ataque ao corazón, porque os pais non lle cumpren un capricho e, en canto llo cumpren, en milésimas de segundo, pasa ao estado emocional antagónico, o da plena felicidade, cun sorriso que para si quixera un psicópata e asasino en serie. Seguir lendo O alarido dun neno →

Ricardo Dávila. Escultor de compromisos

Círculo infernal. Colaxe con muller entre arames de espiños
Círculo infernal. Colaxe con muller entre arames de espiños

Eme Cartea. Fago meu o limiar que Isabel Santos, con exquisita lucidez, fixo para o catálogo da última exposición de Ricardo Dávila, que se pode visitar no Museo Etnográfico de Artes, grazas ao encomiable labor e dedicación do seu presidente Manuel Reiriz (“Digar”).  Referencia Isabel as 18 pezas de escultura, mais tamén os rostros esculpidos das persoas do lugar que lle serviron de modelos ao artista nado no Muíño Vello (a cabalo entre Palmeira e A Pobra) e que, dende rapaz, converteu a súa vida nunha paixón ilimitada pola talla e o modelado. Porque, máis alá da súa depuradísima técnica, falamos dun escultor de ideas e de emocións, a quen a inspiración sempre atopa coas mans na masa, como esixe o bo pan. Talento e dedicación asemade. Seguir lendo Ricardo Dávila. Escultor de compromisos →