Gonzalo Trasbach. Viñeron despois feitos que te levaron ao servizo militar (por mar). Logo de 16 meses de desterro na provincia de Cádiz, regresaches á casa dos teus pais. A mil quilómetros de distancia e durante ese longo tempo o teu “suposto” marxismo conxelouse. Mudar de vida era o plan cando arribaches a Compostela. Pouco tempo despois, volviches fixarte no libro de James Joyce. Baixo o recordo daquel vello amigo, mercaches a túa primeira edición, a de José María Valverde (Barcelona. Lumen, 1976), e comezaches a ler lentamente aquel misterioso libro, que, cando o culminaches, escribiches nun pequeno caderno: <Paréceme moi bo, pero complicado>. Gustábache o que entendiches, e os parágrafos que non comprendiches resultáronche fascinantes. Seguir lendo Ulysses chamoume polo nome (II)
Ulysses chamoume polo nome (I)
Gonzalo Trasbach. Lembremos que, con motivo da Iª Guerra Mundial, James Joyce abandonou Trieste e refuxiouse en Zurich, a onde xa chegara por vez primeira na compaña de Nora, os dous aínda mozos e cheos de enerxías e ilusións, cando saíran de Irlanda pouco despois do 16 de xuño do 1904. Á cidade suíza retornou por última vez fuxindo da Francia ocupada polos nazis. Mais nesta ocasión aterrou roto e enfermo, envellecido prematuramente, ao escenario onde antano tiña despregado a súa portentosa potencia creativa. Alí foi finalmente soterrado un frío 15 de xaneiro de 1941 no camposanto de Fluten. Seguir lendo Ulysses chamoume polo nome (I)
Galicia e os galegos na poesía castelá LXI. Antonio Cruz
Román Arén. Antonio Cruz Romero é de Almería e un dos poetas polos que me teño interesado entre os que naceron na década de 1970 (é de 1978). Narrador e ensaísta, teño agora nas mans a súa “plaquette” Hay una luz remota (2015), que se subtitula “Poemas en torno a J. A. Valente”, dedicada, pois, ao pai da poesía dos silencios, ourensán que tamén publicou fermosos versos en galego, as Cántigas do alén. Son once os poemas deste opúsculo de Antonio Cruz, dos que o propio autor afirma que que é sobre Valente “sobre el que gira cada palabra y cada verso de esta plaquette”. Bo coñecedor da poesía neerlandesa, antologou a obra dos poetas Hugo Claus e J. J. Slauerhoff. Seguir lendo Galicia e os galegos na poesía castelá LXI. Antonio Cruz
Cántico espiritual: o obxecto do desexo
Fidel Vidal. Se o Cantar dos Cantares –di J. L. Aranguren- é un poema sobrecargado de sensualidade, o Cántico é profundamente erótico. Nel o “argumento”, a “acción”, consiste na “consumación da unión amorosa enteiramente narrada”. Para Francisco Rico o Cántico significa a mellor síntese da doutrina mística que segue o itinerario cara á unión (amorosa e mística) desde os seus comezos (Subida-Noche) até o seu final (Llama), onde a amada (alma) atopa ao amado (Deus) nun marco natural e apracible.
Mi Amado, las montañas,/ los valles solitarios nemorosos,/ las ínsulas extrañas,/ los ríos sonoros,/ el silbo de los aires amorosos. Seguir lendo Cántico espiritual: o obxecto do desexo