Francisco Ant. Vidal Blanco. Visitando a catedral de Lugo, fronte a Nosa Señora dos Ollos Grandes, un neno de 10 anos tirou pola manga de seu pai e apuntoulle: «Ten unha teta de fóra». E a ninguén se lle ocorreu pensar que aquel cativo era indigno de entrar nunha catedral. Seguir lendo Os nus mal vistos
Natividad Rey. Teño metido no corpo o frío daquela noite, ou máis ben, a xeada fría como a morte. Si, era unha sensación do outro mundo; viña do Alén. Aterrecedora. que me fixo conxelar as costas ata deixarme petrificado. Aquel día ía camiñando pola incerta verea vella cando a noite comezaba a caer. O sosego veu a min cando cheguei á encrucillada dos tres camiños e vin o fachuco que alumeaba a entrada á aldea, e do outro lado estaba o cruceiro gravado na rocha. Sentín a necesidade de esvarar os meus dedos polos trazos que formaban a cruz, ese símbolo que se fixo para protexernos de inmensa desventura que tiñamos. Seguir lendo A Compaña
Román Arén. Ángel García López naceu en Rota en 1935 e comezou a súa prolífica andaina de poeta en 1963 con Emilia es la canción, volume ao que seguiron Tierra de nadie (1968), A flor de piel (1970), Volver a Uleila (1971), Elegía en Astarot (1973), que foi Premio Nacional de Literatura, Retrato respirable en un desván (1974), Mester Andalusí (1978), co que gañou o Premio da Crítica Española, Auto de fe (1979) Seguir lendo Galicia e os galegos na poesía castelá CIV. Ángel García López
X. Ricardo Losada. Adoita dicirse que se un galego da Idade Media aterrase de súpeto na Galicia rural de 1930 non tería nada que aprender. É o pensamento que me abordou innumerables veces lendo o libro Liorta Viquinga do rianxeiro de Leiro, por nacemento, e do Araño, por matrimonio, José Mª Rodríguez Tubío, un mestre xubilado que publica o seu primeiro libro con 84 anos. Porque José Mª cóntanos a historia do guerreiro Ferjënsen, un daqueles viquingos que ao redor do século X asaltaban as costas de Galicia e que, tras caer gravemente ferido, nunha batalla na Veiga de Rañó (Leiro), quedou ao coidado de Aldara, a filla do máis rico da aldea, e acabou integrándose e compartindo a súa estraña cultura e fortaleza cos autóctonos Seguir lendo Liorta viquinga