Alberto Piñeiro. Nada mellor que reemprender unha viaxe facéndoo despois de bicar á muller á que amas. Dentro do automóbil, os seus ollos esmeralda fundíanse coa paisaxe tralo cristal das fiestras no tramo que faltaba ata Cumanacoa, e o seu cabelo dourado alumaba no atardecer como as flores do araguaney no mes de marzo. Unhas nubes miúdas pero cargadas saían ao paso por Los Dos Ríos, permitindo o endez dun arco da vella sobre as montañas desbordardas de verde, algunha delas tan xeométrica que levaba a soñar coa descuberta dunha pirámide baixo a capa vexetal. Seguir lendo Tralos pasos de Alexander Von Humboldt (VI) →

Alberto Piñeiro. O meu espírito saíu das profundidades da Cova do Guácharo máis nutrido incluso que das Augas de Moisés, e concordamos en que o restaurante que se atopa a carón do museo era un bo lugar para alimentar tamén o corpo, de xeito que nos equilibrásemos por dentro. Así foi que pedimos polo e medio fritido con yuca e papas fritidas, regado todo cun exquisito papelón con limón, con xelado de arequipe con maní como postre. Mentres xantabamos e comentabamos a experiencia da visita ao monumento, botei unha ollada a un folleto sobre o parque nacional que mercara na tenda de recordos que dá a benvida aos visitantes, procurando coñecer os nomes das árbores cuxas pólas nos acubillaban Seguir lendo Tralos pasos de Alexander Von Humboldt (V) →

Alberto Piñeiro. A medida que nos internabamos na escuridade foise facendo máis patente o berro dos guácharos, ata que se transformou nun ruído enxordecedor que impedía escoitar as explicacións da experta:

-Parece que hoxe están algo alterados –comentou para a miña preocupación, no suposto de que estivese preocupado, que non era o caso. Seguir lendo Tralos pasos de Alexander Von Humboldt (IV) →