Xerardo AgraFoxo. Uns obreiros estaban a arranxar a ponte. O dilema era complicado: esperar unhas horas ou atravesar as montañas. Despois dunha liorta, ela decidiu arriscarse. E descubriu unhas paraxes inéditas aos seus ollos: aldeas erguidas para vixiar as colleitas, pozos gorecidos do vento, celeiros colectivos e casas coas cores cos mesmos tons ocres da terra. Seguir lendo Tres dirhams →

Xerardo AgraFoxo. Camiño do sur, entre o mar aberto e un outeiro suave, existe unha cidade erguida sobre un cantil. Conta cunhas murallas ameadas e uns canóns que espreitan a baía cos seus ollos desafiantes.  Os seus barcos, perseguidos polas gaivotas, ancoran coas velas esfiañadas nun peirao onde os mariñeiros desembarcan anchoas e sardiñas.  Ten ademais dúas fortalezas, un arrabalde xudeu de rúas estreitas, Seguir lendo A cidade branca →

Xerardo AgraFoxo. Cando a nai quería amosarlles a súa faciana máis hospitalaria, el levounos con dilixencia cara á terraza. “Por aquí, por aquí, veñan con coidado”, repetía nun ton familiar e coa man tendida para que non se esnafrasen pola retorcida esqueira. Só os irmáns coñecían as súas verdadeiras intencións.

Dende o miradoiro a panorámica era desoladora. Seguir lendo Terraza global →

Xerardo AgraFoxo. Cal será o nome desta paraxe? Mentres abría o caderno apreciou –coma unha miraxe– un sopro de vida: un home descendía pola duna máis afiada.

É deste lugar?, preguntoulle. “Non, só  levo aquí cinco anos”. Entón, pódese saber que fai neste deserto? “Pode, claro; son o mestre”. E a escola?  Seguir lendo A última fronteira →