Agustín Agra. Cando se analiza a biodiversidade –non o número de seres vivos senón a variedade de especies– de dous ecosistemas contiguos –mariño e terrestre poñamos por caso– é doado decatarse de que esta aumenta de xeito considerable nesa zona en que ambos os dous se solapan. Estamos ante un ecotono, o límite de dous ecosistemas que non son nin o un nin o outro senón ambos a un tempo –o intermareal, unha marisma–, pero no que coexisten especies propias de ambas as comunidades mais tamén outras específicas, e no que o número de relacións –tróficas ou alimentarias, competencias, simbioses, depredacións…– se multiplican. Seguir lendo Cadeas (digresión ecolóxica), de Xabier López
Arquivo da categoría: Agustín Agra
Cadeas (digresión artística), de Xabier López
Agustín Agra. Cadeas –o texto de Xabier López gañador do último premio Xerais– son dúas cadeas entrelazadas. Unha delas amósase como unha novela na que nos seus elos-capítulos– ”Adiviña quen ven cear esta noite”–se recrea o encontro entre un escritor e un matrimonio lector da súa obra; a segunda preséntase como unha presada de elos-relatos, independentes a primeira vista, mais anoados entre si dun xeito sutil ao tempo que forte. Seguir lendo Cadeas (digresión artística), de Xabier López
Lager
Agustín Agra. Este pasado xullo percorrín Polonia. Malia as dúbidas que levaba canda min, ao final decidinme e acabei por visitar os campos de exterminio. Achegueime a Auschwitch-Birkenau e tamén a Majdanek, dous dos sete lager que a Alemaña nazi ergueu coa intención de levar a termo a coñecida como solución final. Non podo dicir que esas visitas, aínda a sabendas de atoparme nalgún dos lugares onde se produciran as peores ignominias da historia da humanidade, me impresionaran dun xeito especial. A impresión de estar nun escenario era continua: cantas veces veriamos esas imaxes -barracóns, cámaras de gas, crematorios…- en películas e documentais? Seguir lendo Lager
Maqroll 2. (Exaltación do gavieiro)
Agustín Agra. Leo. Leo unha tras outra as sete novelas que conforman a saga de Maqroll. Leo, deixándome levar pola calidade excelsa da prosa de Mutis, pola fondura das introspeccións do gavieiro –aquel que, como o seu creador, vivira nunha soa moitas vida. Leo. Leo e acompáñoo no seu periplo, nas súas empresas e tribulacións. Viaxo canda el, arrolado por un remol de exotismo que me trae reminiscencias de Avilés de Taramancos, percibindo no pelello a etérea ameaza que Conrad e o seu Marlow deixaran no aire no seu camiño cara ao horror. Déixome arrastrar, si, polo lirismo descarnado, polos personaxes orfos, sentindo como o texto me achega aos protagonistas á deriva de Bowles e o seu ceo protector… Seguir lendo Maqroll 2. (Exaltación do gavieiro)