Arquivo da categoría: X. Ricardo Losada

O catedrático e a pesca

aristotelesX. Ricardo Losada. O crego e poeta Faustino Rey Romero era un intelectual incómodo. Dicía o que pensaba sen valorar se lle podía prexudicar aos seus intereses persoais. Non teño aquí espazo para explicar as causas. Limitareime a pór un exemplo.

     En 1951, o catedrático de Grego da Universidade de Santiago Manuel Rabanal escribiu un artigo no que recoñece que o galego é un idioma, pero sempre que “se precise: idioma regional”, xa que “si el español es el idioma de España, es también el idioma de Galicia”. Seguir lendo O catedrático e a pesca

Leis educativas e outras estatísticas

lomceX. Ricardo Losada. O equipo directivo do meu instituto pediume que dixese unhas palabras no acto de entrega de orlas de 2º de bacharelato. Recordo que cando tiña a vosa idade, comecei dicindo, dubidaba entre buscar o éxito que me esixía o entorno (familia, profesores, veciños) ou a felicidade que eu mesmo demandaba. O entorno intentaba diluír ese dilema convertendo éxito e felicidade en sinónimos, pero o meu olfacto dicíame que buscar o éxito afastaba da felicidade, e buscar a felicidade afastaba do éxito. Seguir lendo Leis educativas e outras estatísticas

Eu son outros

llamandoX. Ricardo Losada. Hai ideas que me parecen fermosísimas, como esta que di Lisa Randall, especialista en física de partículas, nunha entrevista de promoción do seu último libro Llamando a las puertas del cielo: “O Gran Colisionador de Hadróns (GCH) parece un intento de toma de conciencia de si mesmo por parte do universo físico”. Como é sabido, no GCH do CERN de Xenebra aceléranse protóns a velocidades próximas ás da luz para simular sucesos inmediatamente posteriores ao Big Bang. Deduzo libremente das palabras de Randall que nese GCH non lle estamos a facer unha foto ao universo, estamos prestándolle a atención que desesperadamente nos pide. Seguir lendo Eu son outros

Escrito en cafeterías, de Miguel Anxo Murado

Escrito-en-cafeterías-Miguel-Anxo-MuradoX. Ricardo Losada. Nada do que escribe Miguel Anxo Murado é anecdótico, iso que todo parece anecdótico. Nada do que escribe é indiferente, iso que todo parece indiferente. Sirva de exemplo da primeira afirmación unha das dedicatorias deste marabilloso libro de artigos periodísticos: A Pilar, que aprendeu galego a base de lelos. Sirva de exemplo da segunda afirmación esta cita: “E é que a indiferenza, tan desprezada, resulta tan forte como as relixións e as crenzas políticas, a ideoloxía secreta dunha maioría silenciosa. Non se aprende na escola nin se promove con campañas de concienciación, mais ao final vaise impoñendo porque sen ela sería imposible vivir xuntos”. Seguir lendo Escrito en cafeterías, de Miguel Anxo Murado