Arquivos da categoría Román Arén

Galicia e os galegos na poesía castelá XCII. Lorca, sempre Lorca (II)

2012111801110132436Román Arén. Atopa, Lorca, afinidades entre o galego e o andaluz, o xitano. Algunhas afirmacións de Lorca quizais alporicen a algúns: “Español por encima de todo y de todos, y después amante fervoroso de cuanto tienen de personal y característico las regiones”. Coméntalle Lence a Lorca aque aínda non lle dixo nada das súas poesías galegas (estamos en 1933) e resposta Lorca: “¿Mis poesías gallegas? ¿El Romancero gitano? ¿Bodas de sangre? ¿Poemas del cante jondo? ¿Dónde estarán esos libros? Tengo la vaga idea de que algunos se editaron una vez, otros nunca. Pero no se apure usted: los llevo en la memoria… entonces me dedicaré a editar mis obras, y el mejor poema gallego se lo dedicaré a usted, que estanto como ofrecérselo a todos los coterráneos, ¿estamos?” Continue reading Galicia e os galegos na poesía castelá XCII. Lorca, sempre Lorca (II)

Galicia e os galegos na poesía castelá XCII. Lorca, sempre Lorca (I)

Seis poemas galegosRomán Arén. Lorca, Federico (tivo un irmán tamén poeta, Francisco), é un dos grandes poetas da lingua castelá e como tal xera unha bibliografía enorme. Hai anos que non lía toda a súa poesía, cousa que remato de facer agora con Diván del Tamarit, que se considera a súa derradeira obra poética, que non se publicou completa ata 1938 en Bos Aires, da man do cuñado de Borges, Guilermo de Torre. Eu manexo agora a edición de Cátedra (2018), a cargo de Pepa Merlo, que xa coñecía pola súa antoloxía Peces en la tierra. Antología de mujeres poetas en torno a la Generación del 27 (Sevilla, 2010) Continue reading Galicia e os galegos na poesía castelá XCII. Lorca, sempre Lorca (I)

Galicia e os galegos na poesía castelá XCI. Tirso de Molina (II)

S AntonioRomán Arén. La romera de Santiago ten tamén protagonista galego, o criado Relox. O conde, o seu amo, gaba o campo galego (locus amoenus) pero o criado interésase por Ribadavia, o “rei dos viños”.

Escarmiento para el cuerdo amosa un criado galego que ridiculiza a súa etnia e o seu país, onde ata pon a súa nai por puta: Continue reading Galicia e os galegos na poesía castelá XCI. Tirso de Molina (II)

Galicia e os galegos na poesía castelá XCI. Tirso de Molina (I)

Tirso_de_MolinaRomán Arén. O caso de Frei Gabriel Téllez, Tirso de Molina (1548-1648), é especial polo número de obras teatrais de tema galego e porque os seus panexiristas galegos, os compañeiros de orde relixiosa, a da mercé, os padres Gumersindo Placer e Luís Vázquez Fernández, sosteñen que a súa visión de Galicia é, en xeral, positiva. Engádese a isto que debeu coñecer ben o oriente de Galicia e, aínda con intencións paródicas, o seu dominio do galego foi mellor có de todos os seus contemporáneos non galegos; así, Xosé M.ª Álvarez Blázquez inclúe un poema de Tirso na súa escolma de poesía galega. Hai acordo tamén en que foi o mercedario un dos tres mellores dramaturgos do Século de Ouro. O mesmo sostén (“o especial aprezo que Tirso de Molina tiña por Galicia”) Caramés Martínez. Continue reading Galicia e os galegos na poesía castelá XCI. Tirso de Molina (I)