Román Arén. Evaristo Martelo Paumán Nero e Zuazo foi definido polo profesor Carballo Calero como “fidalgo idealista”, mais foi algo máis ca un fidalgo, pois era marqués de Almeiras, vizconde de Andeiro, señor do pazo de Rianxo, que herdara dos Soutomaior, e das Torres de Vimianzo. O seu idealismo traducíase, na práctica, en carlismo, un carlismo de rostro humano, un “feudalismo ilustrado”, engade con sorna Carballo. Pero este nobre anacrónico xa na súa época, moi amigo de Pondal, volve agora a nós da man da editorial Plan B, cunha Antoloxía poética que inclúe o monólogo dramático, en verso, Rentar de Castromil, posto nas táboas en 1904, que non carece de méritos, moi próximo ao poeta de Ponteceso. Seguir lendo O señor de Rianxo, de novo entre nós
Arquivo da categoría: Román Arén
Lembranza de Vaamonde Lores
Román Arén. Se hai unha figura simpática pola súa discreción e polo seu labor a prol da lingua é Florencio Vaamonde Lores. Eu proporíao para as letras gralegas. Agás o teatro, cultivou todos os xéneros literarios: a poesía, a historia, a narrativa, a tradución e o ensaio. E con non poucos méritos nalgúns deles: bo poeta épico en Os calaicos (1894), no ronsel de Camoes e de Pondal: interesante poeta lírico en Mágoas (1901) e Follas ao vento (1919). Xerais reeditouno na súa Biblioteca das Letras Galegas. Poeta reflexivo, clasicista, escribe un dos galegos máis limpos e claros no cambio de século. Seguir lendo Lembranza de Vaamonde Lores
A prol do lecer. Stevenson
Román Arén. A editorial Trifolium, na interesante colección Musa pedestris, ofrece unha pequena obriña de R. L. Stevenson, Apoloxía dos ociosos. Stevenson é un autor con sorte entre nós, pois ten varias das súas obras traducidas ao galego. Neste caso a versión á nosa lingua é de Mª Fe González Fernández. Así comeza o alegre autor: “Nestes tempos, cando todos estamos abocados, baixo pena de ser condenados a un delito de lesa respectabilidade, a desenvolver algunha profesión lucrativa e levala a cabo con non pouco entusiasmo, as protestas da parte oposta, que se contenta con ter o suficiente e á que lle gusta contemplar, entrementres, o que ten ao seu redor e pasalo ben, teñen un certo resaibo a bravata ou fanfurriñada. Seguir lendo A prol do lecer. Stevenson
Camiñando con Thoreau
Román Arén. A meritoria editorial rianxeira Axóuxere agasallou os lectores cunha boa introdución a H. D. Thoreau, Camiñando, que ben merecía ser máis coñecido, pois é un interesante libriño, moi ben prologado por Pablo Seoane e traducido por Elva Souto. Aumenta o interese hispánico polos transcenden-talistas americanos, con boas edicións de Emerson e Thoreau, con estudos sobre este movemento, e Galicia non queda fóra diso con esta obra. Thoreau líbrase da linguaxe como teoloxía antes de Saussure. Pretende nomealo “todo de novo”, escribe Seoane con razón. Unha poética do natural, do salvaxe. Unha nova verdade. Seguir lendo Camiñando con Thoreau