Fidel Vidal. O número 7 non semella aparecer demasiado agochado e moito menos perigoso, se ben pode mellorar nas grandes ocasións se lle descontamos 1 e o convertemos nun 6. Xogando á “espectra-lidade”, existen recordos na infancia de Mallarmé que nos remiten a ese mesmo díxito: “Perdín, moi neno, a miña nai, con 7 anos Seguir lendo Un Coup de dés, de Mallarmé. Apuntamentos (VI)
Arquivo da categoría: Fidel Vidal
Un Coup de dés, de Mallarmé. Apuntamentos (V)
Fidel Vidal. En Mallarmé latexa unha fascinación pola noite cósmica, pola noite estrelada, aquela que, con paixón desmesu-rada intentou pintar Van Gogh, coma Miró (tamén afeccionado aos códigos secretos) nos máxicos lenzos das Constelacións, e certa correspondencia na persecución de l’eternel azur, polo mar e o ceo, polo azul Seguir lendo Un Coup de dés, de Mallarmé. Apuntamentos (V)
Un Coup de dés, de Mallarmé. Apuntamentos (IV)
Fidel Vidal. A linguaxe de Mallarmé linda co silencio: “que unha vulgar extensión de palabras, baixo a comprensión da mirada, se ordene, en trazos definitivos, de aí o silencio” (S. M., Fragmentos, p. 37). Trata non coas cousas senón coa linguaxe. O silencio que, por fin, houbese tomado corpo, en expresión de Paul Valéry. Seguir lendo Un Coup de dés, de Mallarmé. Apuntamentos (IV)
Un Coup de dés, de Mallarmé. Apuntamentos (III)
Fidel Vidal. Que un golpe de dados xamais anule a continxencia do ser e que, con todo, se deba intentalo, é simplemente a proba dunha crenza vivida, do triunfo dun absoluto paradoxal: a fatalidade é un xogo supremo. En cada home, dixo Mallarmé, hai un segredo que moitos morren sen coñecer. “El coñeceu o seu: unha Vocación, e identificouno coa expresión dos matices e do preciso que parece escuro: a poesía, única fonte”. (F. Gorbea, Limiar, Stéphane Mallarmé, Poesía, 1982). Seguir lendo Un Coup de dés, de Mallarmé. Apuntamentos (III)