Marina Losada Vicente. Vestino sentindo que valía máis que todo o contido do meu roupeiro. Un pantalón de coiro, de cor tella, coa etiqueta arrincada para que non o puidese devolver, e un cinto dourado, de moito deseño. Non tiña eu chambra que fose conforme, nin prenda de tanto nivel. Non tiña zapatos á altura das circunstancias, nin bolso que lle fixera bo acomodo. Por non ter, non tiña costume de achegarme aos escaparates onde se podería vender unha peza dese importe.            Un día chegou ás nosas vidas Elvira, unha muller de aldea costeira, como a nosa, pero na outra punta da provincia. De atopala na volta da esquina sen maquillar, de seguro que non a recoñecería, nin eu nin ti, que tanto te mirabas nela. Seguir lendo Pantalón de coiro, cinto dourado →