Ignacio Castro Rey. Como, cando esper-tarán? Ao prezo de que traumas, cando ata fracasar está prohibido na nosa cultura do aprazamento continuo? Durante moitos días, mentres a aburrida autoridade do adul-to fala e fala, non fan ningunha pregunta. Seguir lendo Apocalipse xovialmente integrada (III)
Apocalipse xovialmente integrada (II)
Ignacio Castro Rey. A media aritmética xuvenil consiste aproximadamente en que, ao conectar os seus ensimesmamentos numéricos, eles xiran en círculo, ignorando suavemente todo o que non entra no hahaha continuo no que se pechan. Tense dito que se cumpre así o plan inconsciente de conver-ter a masa xuvenil nos novos “chinos” da precariedade laboral, da sociedade Lowcost que os vai maltratar. Seguir lendo Apocalipse xovialmente integrada (II)
Apocalipse xovialmente integrada (I)
Ignacio Castro Rey. Cando se achega o final de curso algúns profesores e pais chegamos en un estado de ánimo tan esgotado que xa non sabemos se volver casar, mercar un can, xubilarnos ou recorrer a unha forma discreta de suicidio. En resumo, o habitual trastorno bipolar do resto do ano transfór-mase en xuño en algo máis complexo, difícil de definir en tres -¿trastorno tripolar?- Seguir lendo Apocalipse xovialmente integrada (I)
Sobre a morte do pai
Fidel Vidal. Dáse por suposto que os pais queren aos fillos, e que os queren por un igual, do mesmo xeito que os fillos, en simetría, tamén a eles, e non saben que responder se lles preguntan: a quen queres máis, a papá ou a mamá? Unha idea, a da “igualdade”, aplicada polo cristianismo, desde a óptica divina, a todos os seres humanos. Seguir lendo Sobre a morte do pai