Marina Losada Vicente. Hai castelos difíciles de derrubar. Xaquín era un deses. Un cachimán. Atlético. Alto altísimo, ombros anchos, lombo recto, peito botado para diante… Un león paseando pola sabana. Unha besta perdoa vidas. Un animal de taberna ante o que retrocedías en calquera circunstancia, mesmo calado.
Berta era unha muller normal á quen a idade empezaba a empurrar cara atrás, os pés grávidos de mais e as mans baleiras.
Román Arén. Non son escasas as alusións a Galicia e aos galegos na poesía hispanoamericana, xa dende a época colonial (Sor Juana Inés de la Cruz, Juan Ruiz de Alarcón), e así Mendive, Rubén Darío, A. Capdevila, Neruda, Augier, Bufano, Nancy Morejón, Juana de Ibarbourou, Hugo Gutiérrez Vega, Ribera Chevremont, Enriqueta Terán, Rubén Benítez, Bossa Herazo, González Carbalho, Casal, Molinari, Bosco e moitos outros darían para unha interesante escolma. A eles habería que engadir os que cantaron ao apóstolo Santiago, que Margarita Vila estudou nun traballo de 1993: José Santos Chocano, Ricardo James Freyre, Jaime Mendoza, Peralta Barnuevo, Rothschu Tablada. Seguir lendo Galicia e os galegos na poesía castelá CLVII. Stella Corvalán
Oliveira Casal. O pasado venres doce de novembro, Xesús Santos e Xosé Comoxo presentaron no Auditorio de Rianxo o cardeniño número 9 dos Episodios Republicanos Barbanzáns. O finado e querido mestre X. Costa Rodil colaborou tamén no proxecto. Santos, o poeta de Asados, naceu o 28 de setembro do 36, un par de meses despois de que o frustrado golpe de estado desencadeara a Guerra Civil. É o escritor rianxeiro contemporáneo de máis avanzada idade. Un compendio de virtudes humanistas. Seguir lendo Expediente literario rianxeiro
Xabier L. Marqués. Non parabas de falar (ás veces resultas excesivo) de que os quiasmos teñen moito que ver cos cruceiros de verbas, e de que os cruceiros recrean ánimos paralelos. O río Artes, ao solpor, ten un aquel de ingreso nun universo quizais máxico, paralelo (ti cres que polo feito de que o sol se vai poñer por un horizonte irregular e ficticio ao non estar afeito ao mundo vexetal…).