Arquivos da categoría Román Arén

Galicia e os galegos na poesía castelá CXVII. De modernista a ultraísta: López Parra

992210401_850215_0000000000_sumario_normalRomán Arén. Comezou como poeta modernista, para ser logo un ultraísta convencido, colaborador de <Cervantes>, <Grecia>, <Cosmópolis>, <Ultra> e <Alfar>. Pouco se sabe da súa vida, agás que nacera en Talavera de la Reina, que estreou unha peza modernista, País de abanico (1921) e que foi autor de poemarios como Poemas del bien y del mal (1920), Paisaje de abanico (1921) e, sobre todo, La imagen iluminada (1929). Bonet anota que foi miliciano na guerra civil e que algúns dos seus poemas apareceron en Romancero general e en …and Spain sings (N. York, 1937). Continue reading Galicia e os galegos na poesía castelá CXVII. De modernista a ultraísta: López Parra

Galicia e os galegos na poesía castelá CXVI. Luis de Tapia

220px-Luis_de_Tapia,_por_SanchaRomán Arén. A guerra civil española produciu ríos de tinta en moitas linguas (galego, euskera, catalán, castelán, portugués, italiano, francés, inglés, alemán, finés, ruso…) e en moitos xéneros literarios (poesía, narrativa, teatro, biografía, memorias, cine). Houbo entre os autores, escritores de primeiro nivel e moi famosos (Hemingway, Camus, Malraux, Claudel, Dos Pssos, Faulkner, Woolf, Yeats, Sartre, Tzara, Aragon, Auden, Bernanos…), e outros menos coñecidos, franquistas, prorrepublicanos e independentes, mais tamén centos de textos anónimos e de autores “espontáneos”. Continue reading Galicia e os galegos na poesía castelá CXVI. Luis de Tapia

Galicia e os galegos na poesía castelá CXV. De nabos e xamóns. Cadalso

5-poemas-de-jose-cadalsoRomán Arén. Se hai un tópico sobre a alimentación dos galegos no século XVII é o dos nabos, a nosa comida nacional para os poetas casteláns; o touciño aparece moito menos. Nabos, pois, miles de nabos, “nabos filisteos” para Luis de Góngora, “Tierra de tocino y nabos” para Quevedo, e Lope, burlándose, di que foi o sobriño dun dos seus personaxes “el primero que sembró/nabos en Galicia” ou en Santa Casilda o criado galego afirma “adonde entre otros esclavos/cautivé, cogiendo nabos,/que era batalla naval”, pois é Galicia terra fértil “de nabos en cantidad” Continue reading Galicia e os galegos na poesía castelá CXV. De nabos e xamóns. Cadalso

Arró, de Xabier L. Marqués

O Andel. ARRÓRomán Arén. Xa dende o ano 2000, no que Xabier L. Marqués (Ribeira, 1959) publicou Polos mares das améndoas, “os recordos rillan na memoria” e agora con Arró (2019) vaise á procura desa nasa memorial na que se engaiola a infancia, nese arró, esa faixa de terra para conter os ríos? (mentres o arro é o corazón das árbores), que é a un tempo fértil e erma, unha cicatriz, unha ferida cosida pero que proe, na que se pretende atopar a nenez intemporal e abafante, sensorial, a era da linguaxe, da creación do mundo, pois é a palabra, as palabras, quen crea ao nomear as cousas, non os actos. Continue reading Arró, de Xabier L. Marqués