Arquivos da categoría Román Arén

Galicia e os galegos na poesía castelá CXXIII. Francisco Rojas Zorrilla

rojas zorrillaRomán Arén. Nacido en 1607, é famoso polos dramas en que trata o tema do honor como Del rey abajo, ninguno (1640), pero tamén por comedias como Entre bobos anda el juego (1637); polos autos sacramentais, polos dramas relixiosos como La viña de Nabot; escribiu máis de setenta pezas. Toledano, de orixe conversa, morreu en Madrid en 1648. En 1645, malia as orixes xudías, logrou ser Cabaleiro de Santiago. Na súa peza El catalán de Serrallonga y bando de Barcelona (ca. 1635) ironiza sobre a falta de lealdade dos galegos, no diálogo entre Serrallonga e o “gracioso” Alcaraván:

Serrallonga: ¿Tendrás ánimo? Continue reading Galicia e os galegos na poesía castelá CXXIII. Francisco Rojas Zorrilla

Galicia e os galegos na poesía castelá CXXII. Manuel de Góngora e o sorriso de Franco

francocodigonuevo-930x600Román Arén. Os que vivimos no franquismo temos lido e oído os panexiristas de Franco cualificalo de “centinela de Occidente”, “Caudillo”, “espada que venció al comunismo” e ata que era gran cazador e pescador, pero o do sorriso de Francisco Franco logra aínda deixarnos abraiados. Pero non debía ser así entre 1936 e 1945, xa que os seus poetas turiferarios tiñan moi presente este sorriso. Continue reading Galicia e os galegos na poesía castelá CXXII. Manuel de Góngora e o sorriso de Franco

Galicia e os galegos na poesía castelá. O cubano Sánchez Galarraga CXXI

adeliaRomán Arén. Gustavo Sánchez Galarraga naceu na Habana en 1892 e aos catorce anos publicou o seu primeiro poema e xa non parou ata o ano da súa norte, en 1934, pois publicou trinta e dous poemarios, entre os que destacan La fuente matinal (1915), Lámpara votiva (1917), La barca sonora (1917), Copos de sueño (1918), Excelsior (1919), Camionero de la vida (1920), La copa amarga (1920), Cromos callejeros (1920), Glosas del camino (1920), Música triste (1920), Flores de agua (1921), Senderos de luna (1924), Las espinas del rosal (1927)… Ademais foi dramaturgo (Teatro, 1918-1929, nove tomos), crítico teatral (El arte teatral en Cuba, 1916), autor de aforismos e de zarzuelas musicadas por Lecuona. Continue reading Galicia e os galegos na poesía castelá. O cubano Sánchez Galarraga CXXI

Campo aberto, de César Souto Vilanova

O Andel. Campo-abertoRomán Arén. Tómolle un verso prestado ao noiés César Souto Vilanova (1975) de Campo aberto, e fágoo, quizais por considerar que contén unha palabra chave na obra, vento, aquilo que move as cousas dese campo aberto, que están, pero sobre as que actúa o único deus imparcial, o Tempo. César Souto é xornalista e director de longametraxes como Os días afogados, pero tamén bo poeta (Sucesos, 2004. Tambo) inda que con pouco eco crítico. É a súa unha poética realista, reflexiva, metapoética, que atende á linguaxe, pero sobre a que actúa o tempo, porque “só un dominio do vento”, ese “aire ceibo” que “percorre a tarde”, dota o eu lírico dunha embazada saudade ante “tanto oco arredor / das partillas do vento”. Continue reading Campo aberto, de César Souto Vilanova