Arquivos da categoría Román Arén

Galicia e os galegos na poesía castelá XCVI. Juan del Enzina

juan-del-encinaRomán Arén. Figura capital na fin da Idade Media, na música e na poesía, foi Juan del Enzina ou Juan de Fermoselle, nacido en 1468 e que morreu arredor de 1530. Estivo en roma no séquito dos papas Alexandre VI, Xlio II e León X. Tras visitar Xerusalén, volve a España en 1521. A súa poesía foi cousa de mocidade, pois o seu Cancioneiro editouse en 1496, aínda que logo coñeceu ata 1516 outras cinco edicións. Continue reading Galicia e os galegos na poesía castelá XCVI. Juan del Enzina

Galicia e os galegos na poesía castelá XCV. Cervantes

imagesRomán Arén. Malia a súa probable orixe galega, que mesmo algúns deducen do Quixote, sen ter visitado nunca Galicia, Cervantes Saavedra manexou moitos dos tópicos negativos sobre o noso país. Deixando á parte La tía fingida, no vela que se lle atribúe (e hoxe case todos cren que é súa), onde figura a famosa frase “los gallegos no se colocan en predicamento porque no son alguien” Continue reading Galicia e os galegos na poesía castelá XCV. Cervantes

Galicia e os galegos na poesía castelá XCIV. Lope de Vega escribe castrapo

CA00362501Román Arén. Lope de Vega foi un dos poetas fundamentais do Romanceiro Novo e o profesor Antonio Sánchez Jiménez leva anos estudando e editando o Romanceiro lopesco, seguindo o ronsel do seu mestre Antonio Carreño. Agora (2018), na colección Letras Hispánicas da editorial Cátedra, edita os Romances de senectud de Lope, é dicir, os que escribiu entre 1621 e 1635. No volume, que numera do LXXIV al CXXXIII (porque segue a numeración dos romances da madurez, que son setenta e tres), atopo algo sorprendente, o romance CIV, editado a partir do Códice Durán-Masaveu (xa editado en 2011 por García de la Concha, Madroñal Durán e Domínguez Cintas), que xa publicara en 1856 Cayetano Rosell na Biblioteca de Autores Españoles. Continue reading Galicia e os galegos na poesía castelá XCIV. Lope de Vega escribe castrapo

Galicia e os galegos na poesía castelá XCIII. Un cántabro: Lorenzo Oliván

portada_para-una-teoria-de-las-distancias_lorenzo-olivan_201803221751Román Arén. Teño nas mans Para una teoría de las distancias (Barcelona, Tusquets, 2018) de Lorenzo Oliván, poeta e ensaísta de Castro Urdiales, Cantabria, nado en 1968, de que só coñecía o poemario Nocturno, casi, publicado en 2014 nesta mesma editorial e que acadou o Premio Nacional da Crítica 2015 e o I Premio de las Letras Ciudad de Santander. A lapela infórmanos de que é autor, moi premiado, doutros poemarios: Visiones y revisiones (Premio Luis Cernuda), Único norte (1995), Puntos de fuga (2001), Premio Internacional Fundación Loewe e Libro de los elementos (2004), Premio Internacional Generación del 27. Ademais reuniu os seus aforismos e fragmentos poéticos en Dejar la piel. Pensamiento y visión (2017) e publicou o ensaio José Hierro y el ritmo: la música por dentro. Continue reading Galicia e os galegos na poesía castelá XCIII. Un cántabro: Lorenzo Oliván