Arquivos da categoría Román Arén

Galicia e os galegos na poesía castelá. CXXV. Un ultraísta: Tomás Luque

58119445Román Arén. Foi o ultraísmo a primeira vangarda española organizada, con centros en Madrid e Sevilla, pero con presenza noutras ciudades como Oviedo ou Valladolid. Unha vangarda sintética: expresionismo, futurismo, cubismo, creacionismo, dadaísmo. Unha ruptura co Modernismo, aínda que moitos dos ultraístas tiña esa orixe e conviviron co postsimbolismo. Un movemento no que Rafel Cansinos-Assens e Guillermo de Torre, eran as figuras dominantes, pero no que tiveron un papel importante galegos como Eugenio Montes, Xavier Bóveda, Ramón Goy de Silva, Juan Vidal Martínez ou Emilio Mosteiro, mais tamén con sinaturas máis ocasionais, como foi o caso de Vicente Risco ou Valle-Inclán. Continue reading Galicia e os galegos na poesía castelá. CXXV. Un ultraísta: Tomás Luque

Galicia e os galegos na poesía castelá CXXIV. Un anarquista canta a Rosalía

agrazRomán Arén. En 1985 Xesús Alonso Montero incluíu na súa Coroa poética para Rosalía de Castro un interesante poema, “Galicia mártir”, publicado na revista <CNT> número 745, o 11 de novembro de 1937, o ano do centenario do nacemento da poeta, e dá o texto como anónimo. Xa en 2004 Alonso, na obra Páxinas sobre Rosalía de Castro (1957-2004) (Vigo, Xerais), fornécenos o dato da autoría do texto, Antonio Agraz, e, baseándose en Serge Salaün, indícanos que foi o poeta libertario da guerra, detido en 1939, condenado a doce anos de cárcere e que morreu no Hospital Provincial de Madrid en 1959. Salaün inclúeo no Romancero de la guerra de España 1. Romancero libertario (1971). Continue reading Galicia e os galegos na poesía castelá CXXIV. Un anarquista canta a Rosalía

Galicia e os galegos na poesía castelá CXXIII. Francisco Rojas Zorrilla

rojas zorrillaRomán Arén. Nacido en 1607, é famoso polos dramas en que trata o tema do honor como Del rey abajo, ninguno (1640), pero tamén por comedias como Entre bobos anda el juego (1637); polos autos sacramentais, polos dramas relixiosos como La viña de Nabot; escribiu máis de setenta pezas. Toledano, de orixe conversa, morreu en Madrid en 1648. En 1645, malia as orixes xudías, logrou ser Cabaleiro de Santiago. Na súa peza El catalán de Serrallonga y bando de Barcelona (ca. 1635) ironiza sobre a falta de lealdade dos galegos, no diálogo entre Serrallonga e o “gracioso” Alcaraván:

Serrallonga: ¿Tendrás ánimo? Continue reading Galicia e os galegos na poesía castelá CXXIII. Francisco Rojas Zorrilla

Galicia e os galegos na poesía castelá CXXII. Manuel de Góngora e o sorriso de Franco

francocodigonuevo-930x600Román Arén. Os que vivimos no franquismo temos lido e oído os panexiristas de Franco cualificalo de “centinela de Occidente”, “Caudillo”, “espada que venció al comunismo” e ata que era gran cazador e pescador, pero o do sorriso de Francisco Franco logra aínda deixarnos abraiados. Pero non debía ser así entre 1936 e 1945, xa que os seus poetas turiferarios tiñan moi presente este sorriso. Continue reading Galicia e os galegos na poesía castelá CXXII. Manuel de Góngora e o sorriso de Franco