Diario dun enterro. Hai narrador

O Andel. Diario_dun_enterro_Gonzalo_HermoRomán Arén. Tras dunha traxectoria importante como poeta, Gonzalo Hermo vén de gañar o Premio Repsol con esta ficción, de estilo claro, límpido, cunha atención aos detalles significativos moi lograda, con sentido do humor, ironía e certa sátira, logradas, sen que agoche de todo as emocións. Ficción do eu, moi presente hoxe, na que moitos lectores crerán que o narrador da novela transparenta o autor real, e quizais por iso Hermo lle puxo nome. Bo sentido na concentración temporal, tres días intensos para un enterro, para se notar estranxeiro na propia casa, vencellado pero alleo. A mirada logra achegarnos unha verdadeira sensación de veracidade e a novela acada mesmo ter clímax no final. Seguir lendo

O xiro, de Noelia Gómez

O Andel. O_xiro_Noelia_GomezRomán Arén. Noelia Gómez (Rianxo, 1995), xornalista e especialista en literatura comparada, obtivo con este poemario o V Premio de Poesía Gonzalo López Abente. O xiro, o movemento que vencella o “cortar o embigo / e enterrar o corpo”. Pero se “nacemos suxeitando a morte”, verso co que remata a obra, a autora vainos guiando polos arames dos lugares, mais verquéndolles unha outra mirada: “chegará o día / no que o mar / inunde toda a praza”. O coñecido estráñase, móvese, acompaña os desexos do corpo, nese “querer derruba paredes”, a saudade da infancia, sempre móbil na mirada. A necesidade da escrita para comprender ese mundo das mulleres que “non viaxan / non comen fóra / non bailan / retan o medo”. Seguir lendo

Galicia e os galegos na poesía castelá CXLII. Victoriano Crémer

victoriano-cremer-Román Arén. Victoriano Crémer (1907-2009) é o paradigma do que Dámaso Alonso entendía como poeta enraizado, comprometido anotaban outros, ou social, pero a definición de Dámaso Alonso é a máis acertada, xa que nos primeiros corenta o “compromiso” só podía ser expresado polos vencidos en clave expresionista, pesimista e simbólica, cando non relixiosa (que non nacional-católica). E Crémer, de orixe pobre, foi un vencido, como o foron Ramón de Garciasol, Carballo Calero, Leopoldo de Luis, Celaya e moitos outros. Seguir lendo

Galicia e os galegos na poesía castelá CXLI. O cancioneiro de Palacio.

cancioneroRomán Arén. É ben sabida a importancia que ten o Cancioneiro de Palacio na poesía galega, pois ofrece os derradeiros ecos da nosa poesía trobadoresca, e del participaron, manipulando, máis ou menos a súa lingua, Sanz e Álvarez Blázquez para reproducir, cando menos, catorce cantigas que son galegas (de Macías, García de Pedraza, Pedro de Portugal, García de Medina, Pedro de Santa Fe, Antón de Montoro, mendo de Campo, Suero de Ribeira e algúns textos anónimos de raíz popular. Compilado entre 1500 e 1520, é co Cancioneiro de Baena, testemuño fundamental do período final (salvado o no achado de Henrique Monteagudo) da nosa lírica medieval. Seguir lendo