Arquivos da categoría Román Arén

Galicia e os galegos na poesía castelá CIL. Alonso de Ercilla e La Araucana

Alonso_de_Ercilla_y_ZuñigaRomán Arén. Hai consenso xeral, cando menos dende Menéndez Pelayo, en que é La araucana o mellor poema épico da literatura castelá do Renacemento. Non é pouco mérito, pois foron moitas as obras neste xénero poético, aínda que é certo que está por debaixo da calidade de Os Lusiadas do Camoes. Narra a conquista de Chile polas armas españolas, pero con grande admiración polo valor e pola coraxe dos araucanos.

Alonso de Ercilla e Zúñiga (1533-1594) fora paxe do futuro Felipe II e viaxou con el por Europa. Foi a América en 1555, chegou a Europa. Foi a América en 1955, chegou a Perú en 1556 e a Chile en 1558. Embaixador de Felipe, non sabemos os motivos polos que foi separado da Corte. Continue reading Galicia e os galegos na poesía castelá CIL. Alonso de Ercilla e La Araucana

Galicia e os galegos na poesía castelá CXLVIII. Rodrigo de Reinosa e os tópicos galegos

descargaRomán Arén. Que sabio foi o desaparecido filólogo José Luis Pensado, o mellor coñecedor de Sarmiento e un estudoso do noso léxico, dos prexuízos sobre nós na literatura castelá e portuguesa, así como nos viaxeiro estranxeiros. Para maior mérito estes saberes divulgounos na prensa e logo compilounos en volumes como El gallego, Galicia y los gallegos a través de los tiempos (1985), un verdadeiro pozo de sabedoría e amenidade.

Dise a miúdo que os tópicos sobre os galegos son cousa sobre todo do século XVIII pero que comezan no XVI e continúan até hoxe. Continue reading Galicia e os galegos na poesía castelá CXLVIII. Rodrigo de Reinosa e os tópicos galegos

Galicia e os galegos na poesía castelá CXLVII. Ernesto López-Parra

imagenes-iluminadasRomán Arén. Xa teño escrito neste café sobre López Parra, definíndoo como “ultraísta”, é dicir, como membro das primeiras vangardas españolas (1918-1924), pero foi un poeta “ex comungado” polos seus colegas por ter reincidido no “modernismo” ao editar a peza teatral País de abanico en 1921. Malia iso, com0pilou os seus poemas máis vangardistas no libro La Imagen Iluminada en 1929. Mais agora, mercé ao labor realizado por Pablo Rojas, sabemos que, realmente, López-Parra foi catro poetas: un orixinalmente posmodernista (Poemas del Bien y del Mal, 1920), un ultraísta, un poeta comprometido (Auroras rojas, 1936) e un poeta carcerario. Continue reading Galicia e os galegos na poesía castelá CXLVII. Ernesto López-Parra

Galicia e os galegos na poesía castelá CXLVI. Un modernista: José del Río Sainz

pick01Román Arén. José del Río Sainz (Santander, 1884-Madrid 1964) destacou como xornalista co pseudónimo “Pick” (unha homenaxe modesta a Dickens: Pick-Wick) e tamén como poeta, definido unhas veces como modernista e outras como posmodernista polo seu prosaísmo, que combinaba co dominio da métrica, a melancolía e o humor. Gerardo Diego, que o admiraba e o incluíu na segunda edición da súa famosa antoloxía, atopaba nel pegadas parnasianas simbolistas (Tristán Corbière) e realistas. Como xornalista escribiu e dirixiu xornais cántabros como <La Atalaya> e <La voz de Cantabria>, pero despois da guerra este conservador-liberal ficou en terra de ninguén Continue reading Galicia e os galegos na poesía castelá CXLVI. Un modernista: José del Río Sainz