Arquivos da categoría Marina Losada

Íntima

tumblr_n7yal5qbvY1qfcut3o1_500Marina Losada Vicente. Antes de meterse na ducha, ao sacar a roupa interior, ólea. Un suspiro fondo absorbe a súa intimidade, como unha confirmación de que segue aí, a intimidade. Un movemento que non sabe ben a que obedece, acompañado da imaxe dun invidente que entra nunha cafetería, despois de cincuenta anos de ausencia. O local consérvase tal como era, mais hai algo que o home bota de menos. Só un cego sería quen, repara. Bota de menos a esencia do local, que tan claramente evoca a súa memoria. Xa non se percibe o ulido a muller, ese cheiro de cando auga e xabón se mesturaban coa suor dos corpos nas tardes de estío, cando xeles e desodorizantes estaban sen inventar, quizais algunha colonia barata. Continue reading Íntima

Miradas no camiño

soymimarca_identidadMarina Losada Vicente. Chamábaste Mariano a mañá que te vin, por vez primeira, sentar na porta da túa casa e decidín, sen preguntar a ninguén, que eras mariñeiro, prexubilado e forte coma un buxo. Chamábaste Mariano no tempo no que alumabas o meu camiño ao traballo, cun sorriso claro e tenro, reclamando a miña atención como un adorable oso panda. Chamábaste Mariano cando empezaches a cubrir a cabeza cunha gorra, perdida a mirada, esvaecendo día a día a propia sombra. Continue reading Miradas no camiño

De legumes e ventosidades

unnamedMarina Losada Vicente. Era máis que certo que a nora sabía por que non quería fabada, que insistía en poñer na mesa un domingo si e outro tamén. Levantando o testo da tarteira, quedaba claro que non contaba con ela para comela, a xulgar polo escaso das racións de repartila entre catro comensais. Paca limitábase a pitucar na fonte, rebeldía silenciosa, esquivando as fabas, e a facer sopas de pan. O día do aniversario do neto, a nai do rapaz convidou a un matrimonio amigo e á súa filla.

Continue reading De legumes e ventosidades