Arquivos da categoría Marina Losada

Alfa dobre A

ff0bfe3f6a8b3f8689b896bc6b20d070Marina Losada Vicente. O primeiro, día e hora: Martes, 1 de decembro, 7.30. O ano dáse por sabido: 2020. Despois da presentación, anuncian, sobrados, que Xenética Xunta Gal ten para ti o mellor semental da contorna: Top-10 nas probas oficiais europeas. Incomparable. Grandioso. Único. Coa escolla do seu esperma, baixo pagamento hai que entender, quedarás máis que satisfeita. Continue reading Alfa dobre A

Historias de Filadelfia

imagesMarina Losada Vicente. Nunha época de certa tensión entre nós, meu pai, amante do cine clásico, recomendoume ver Historias de Filadelfia, coa premisa de visitar o espello da protagonista. Aclaroume que non se trataba de que as dúas estabamos divorciadas. Debería fixarme nos cambios que Tracy Lord experimenta, despois de todo o enredo, para acabar entrando en certa sazón. Busquei información sobre a trama da película, que recordaba vagamente, e puiden ler que a heroína ten un temperamento indómito, mandón, vaidoso e caprichoso. A comedia termina cunha “señorita” máis dócil e considerada, disposta a tomar as rendas da súa vida. Continue reading Historias de Filadelfia

A mirada indiscreta

miradaMarina Losada Vicente. Escoito escorregar o portal do colexio Castelao sobre o seu raíl. Inmediatamente, como se estivese á espera, un coche negro ocupa as prazas 8 e 9. Non é pouca cousa, dado que a zona reservada ao profesorado dispón de catorce ocos, cando son cerca de vinte os coches que aparcan a diario. Pasan máis de cinco minutos cando empezan a chegar os seguintes automóbiles Continue reading A mirada indiscreta

A primeira pedra

fibra-algodon-e1541679334124Marina Losada Vicente. A clase toda riu da nena que eu era, como se fose unha ocorrencia. Non lembro ao fío de que viña a pregunta, mais si a risa delirante de todas as miñas compañeiras. Aquela súa espontaneidade, tan propia da infancia, non deixaba de carrexar con ela a crueldade de quen non calcula o efecto da súa forza. A risa inicial, procedente da parte de atrás, deu lugar a unha gargallada xeral da que eu era o branco. Soa, ao alto, despois de ter levantado a man, como cumpría, antes de contestar. Continue reading A primeira pedra