Arquivos da categoría Fidel Vidal

Conversas de escaparate. Lixo

E8E5.tmpFidel Vidal. -Eramos unha parella ben levada. Das poucas que aínda quedabamos.

-Unha moza que non a merecías.

-O malo foi o paro. Ela non soportaba o meu malhumor nin a miña preguiza.

-No paro aínda seguimos, Sen dar un paso, e diso vivimos, se isto é vivir.

-O peor de me ver sen traballo era o tempo libre. Demasiadas horas para enredar co móbil. Continue reading Conversas de escaparate. Lixo

O Demo

fusil-1790-simbolo-del-diabloFidel Vidal. Eu son o demo. Calquera pode ser cualificado de demo, mesmo cariñosamente. O diabo aparece como palabra axeitada para definir sobre todo aqueles nenos afeccionados ás trasnadas ou, pola contra, aqueloutros capaces dunha eficacia inesperada: “Este rapaz éche o demo”. O ‘diabo’, tradución grega do ‘satanás’ hebraico, significa ‘opositor, adversario, inimigo’, e a palabra ‘demonio’, ‘xenio, espírito, intelixencia’. Sócrates presumía de dialogar co seu ‘Daimon’ como se fose o seu anxo da garda. Continue reading O Demo

Baudelaire: o Mal é (e) o Ben

BlVmUxPIYAA4LzPFidel Vidal. O Mal en si, fóra da dimensión lingüística, non existe. Materialízase a través da formación educativa que o cativo recibe ao longo do seu desenrolo en relación a determinadas condutas. ¿De que maneira? Segundo a valoración xerarquizada establecida pola arbitrariedade dos adultos, en especial a obediencia a estes. Non rebelarse. O mal, unha conduta mala, está ao servizo caprichoso dos educadores cando din que isto ou aquilo que ti fixeches está mal. Ou que non se debe facer. Se non o corrixes entón a conduta deixa de ser mala para trasladar o mal ao suxeito: ti es o malo. E no límite da suposta incapacidade da corrección o adulto pode diagnosticar o Mal como algo alleo que o domina. O Mal habita no seu interior, o Mal apropiouse do suxeito: o Demo no corpo. Continue reading Baudelaire: o Mal é (e) o Ben