Arquivos da categoría María Xesús Blanco

Zahira

Foto: Raquel Xallas

Foto: Raquel Xallas

María Xesús Blanco. Un dente de león pode viaxar centos de quilómetros. Pode incluso cruzar fronteiras. Iso pensou Zahira cando sentiu o vento asubiando dende o cumio do faro. Soprou con suavidade sobre a esfera branca e de súpeto viu unha morea de peluxes voando. O desexo de estar contigo. Unha tarde de verán rebentada pola ausencia. Colleu o neno da man e baixou polo carreiro. O sol comezaba a esvaerse e percibiu a inquedanza da luz minguante no horizonte. Lembraba ben aquel rebumbio de voces. O pole que se espallara polo aire. E as pegadas dos que camiñaran nerviosos ata a praia onde agardaba a incerta singradura. A imaxe xurdiu poderosa na súa mente. A súa meixela pegada á túa. Pel con pel. A túa epiderme humedecida. Continue reading Zahira

Aire fresco

imageMaría Xesús Blanco. Que ganas temos de non usar a máscara. De ver o sorriso dos amigos ou o da veciña no primeiro encontro da mañá no portal do edificio. De saír á rúa sen máis preocupación ca de sentir nos beizos a lixeireza suave do vento. De buscar cores de carmín diferentes para pintalos cada día. Será que hoxe corre un aire fresco e non podo cavilar noutra cousa. Será tamén porque o temos ben merecido. Despois de encarar con afouteza e paciencia un percorrido longo con furados abruptos. Continue reading Aire fresco

Anotacións

Ilugstración: Belén Rodríguez Pazo

Ilustración: Belén Rodríguez Pazo

María Xesús Blanco. Unha calor asfixiante e a porta pechada. Foron dous pisos. Resultou fácil saltar aquela tarde. Unha decisión rápida. Pouco intelixente, claro. Pero rápida. De súpeto sentín unha necesidade urxente de fuxir. Volveran as náuseas. A cabeza a piques de rebentar. E meus pais traballando arreo no bar. Pensaban que esquecería todo vendo series de televisión, estomballada no sofá. Encerrada entre catro paredes. E mentres eses individuos facendo o que lles petaba por aí. Dinme que debo retomar os estudos. Que hei de levar unha vida normal.  E que debo facer anotacións de calquera cousa que me veña ao pensamento. Continue reading Anotacións

Non hai dúas sen tres

Ilustración: Lucia Puebla Blanco

Ilustración: Lucia Puebla Blanco

María Xesús Blanco. Era a terceira vez que empezaba un curso de natación. Non era quen de manterme a flote nin un par de segundos. Dende nena, ti ben o sabes, sinto pavor ao mergullarme na auga dende aquela caída. A primeira vez anotoume papá. Aínda estaba no instituto. Claro que daquela atopaba cousas máis interesantes que facer e andaba por aí de festa en vez de ir á piscina. Lémbraste? Así e todo, no verán sentía moita envexa ao verte a ti, e aos primos, nadando e facendo pinchacarneiros no salto do río. Continue reading Non hai dúas sen tres