Arquivos da categoría María Xesús Blanco

Zume de lima

Foto: Raquel Xallas

Foto: Raquel Xallas

María Xesús Blanco. É a súa boca. Ben o sei. A súa boca é a culpábel desta desorde. Gustaríame compartir con ela ese cóctel. O xeo desfacéndose no zume de lima. Os dous estamos a miles de quilómetros das nosas casas. Escóitase música de fondo. Ela está preto de min pero nin me ve. A súa pel está relucente. E no peito ese colar de perlas. Ela só permitirá un plano fragmentado do seu rostro. É difícil calcular as distancias cando un quere achegarse pero ao mesmo tempo ha de pasar desapercibido. O timbre suave da súa voz engaiola. E o da súa risa algareira tamén. Fala con uns e con outros. Escoita. Continue reading Zume de lima

Helena

Imaxe: Belén Rodríguez Pazo

Imaxe: Belén Rodríguez Pazo

María Xesús Blanco. HELENA. Gústame ver o seu nome escrito con letras maiúsculas. Ti ben sabes que é de orixe grega. Significa luz, escintileo, fulgor. Claro que os meus avós decidirían ese nome por outras razóns. Pero nestes días non fago máis que pensar en mulleres que se chaman coma ela. Tamén en personaxes mitolóxicas e literarias. Dende Helena de Troia a Helena Pazo, a dona desta galería de arte. Supoño que polas últimas lecturas, polo premio. E porque dun xeito ou de outro téñoa no pensamento a todas horas. Continue reading Helena

Zahira

Foto: Raquel Xallas

Foto: Raquel Xallas

María Xesús Blanco. Un dente de león pode viaxar centos de quilómetros. Pode incluso cruzar fronteiras. Iso pensou Zahira cando sentiu o vento asubiando dende o cumio do faro. Soprou con suavidade sobre a esfera branca e de súpeto viu unha morea de peluxes voando. O desexo de estar contigo. Unha tarde de verán rebentada pola ausencia. Colleu o neno da man e baixou polo carreiro. O sol comezaba a esvaerse e percibiu a inquedanza da luz minguante no horizonte. Lembraba ben aquel rebumbio de voces. O pole que se espallara polo aire. E as pegadas dos que camiñaran nerviosos ata a praia onde agardaba a incerta singradura. A imaxe xurdiu poderosa na súa mente. A súa meixela pegada á túa. Pel con pel. A túa epiderme humedecida. Continue reading Zahira

Aire fresco

imageMaría Xesús Blanco. Que ganas temos de non usar a máscara. De ver o sorriso dos amigos ou o da veciña no primeiro encontro da mañá no portal do edificio. De saír á rúa sen máis preocupación ca de sentir nos beizos a lixeireza suave do vento. De buscar cores de carmín diferentes para pintalos cada día. Será que hoxe corre un aire fresco e non podo cavilar noutra cousa. Será tamén porque o temos ben merecido. Despois de encarar con afouteza e paciencia un percorrido longo con furados abruptos. Continue reading Aire fresco