Noite tras noite

EWO2FJILM1María Xesús Blanco. Xa sei que ir de bares non é a solución. Mais a saudade silenciosa que me rodea necesita beber ruído. Necesita sentir o tintín dos vasos nas copas e o das copas nos vasos. E o son de voces diferentes que falan de amores fracasados, de amores que aínda esperan e o das risas tamén.

O camareiro sei que agarda coa cervexa fría no barril a presión mentres me visto e me preparo coa desgana do albor no inverno. Noite tras noite pecho esa porta, cruzo a estrada vella e fago o mesmo percorrido, sen présa nin horario. E é o bulicio das bocas que sorben licores refrescantes, o movemento ruidoso das cadeiras e a música alta e estrondosa a que acariña os meus ouvidos.

Só cando poñen a Nina Simone me decato de canto teño e de que non teño nada porque te perdín a ti. Pois claro que alí chove tristura, mais na casa chove moi gris e os versos luminosos de Andrade xa non me din nada.

Necesito poñer distancia á túa voz, á túa calor, aos teus abrazos inesperados, a tantas cousas.

Porque ti me soltaches, sen volta, no resón inexorábel do silencio e sen opción á disputa. Porque deixaches a dor máis fonda prendida na miña pel de perla aterecida. Porque non teño forzas para seguir envolta nestas paredes que un día foron eco de sons gozosos e hoxe son burla dun soño sen futuro.

E quero poñer vontade en recompoñer o teu quérote roto para que poida ser pasado. Mais eu son feble, ben o sabes, e de momento agardo. E a miña boca bótate tanto en falta que lle permito noite tras noite saborear o pracer único das burbullas de cervexa amosegando o meu padal, amosegando a miña lingua. O pracer necesario de sentirme viva para matar o silencio perigoso que me regalaches aquela hora, hai quince días.

2 comentarios en “Noite tras noite

  1. Querida María Xesús: Xa facía tempo que non choraba lendo, e hoxe pasóume coma cando leo a Rosalía; unhas bágoas correron polas miñas meixelas ao mesmo tempo que disfrutaba léndote. Cóntalle á rapaza protagonista “que nunca choveu que non escampara” e que ese rapaz depravado que se chama Cupido dispara máis frechas que os persas nas termópilas a todas e todos que son náufragos de amores finados.
    Un agasallo a tua entrada.
    Biquiños palmeiráns.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

Podes utilizar estas etiquetas e atributos HTML : <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>