Antón Riveiro Coello. Quen non fala pola boca dos demais? Semprún dicía que as citas son as muletas dun pensamento coxo e inseguro, coma o meu, ou coma o dese político local que abría os seus discursos coa frase: “Churchill e mais eu pensamos…”, un xeito inocente de validar unha prédica da que o escritor e estadista británico non era responsable. Seguir lendo De plaxios e citas
Cunchas sen desperdicio
Francisco Ant. Vidal Blanco. Entre as moitas aplicacións das cunchas de vieira, están a de servir tanto para palmatoria coma para cunca. Lembrade aquel refrán recollido por Zamora Mosquera: «Os de Palmeira e Santa Uxía de Ribeira, beben o viño pola cunca da aviñeira». Pero sen dúbida, quen máis beneficio lle sacou foi a Santa Sé compostelá, que despois de aproveitarlle o de dentro para manxar dos seus señores, era usado o envoltorio como certificado de peregrinación. Seguir lendo Cunchas sen desperdicio
El intérprete del dolor, Jhumpa Lahiri
Xerardo AgraFoxo. Malia que naceu en Londres, pasou a mocidade en Rhode Island e, na actualidade, vive en Roma, Jhumpa Lahiri é unha escritora que sempre reflicte nas súas obras a orixe bengalí dos seus pais. No ano 2000, cando só tiña 32 anos, gañou o Premio Pulitzer pola novela El Intérprete del dolor. Así comezaba hai uns meses neste café unha recensión sobre La Hondonada, a última obra desta escritora que tamén publicara El Buen nombre (2006) e Tierra desacostumbrada (2008).
El intérprete del dolor, reeditado agora por Salamandra (2016), está formado por nove relatos escritos con elegancia e sinxeleza sobre os conflitos persoais duns seres cativados polos conflitos que arrastran. Seguir lendo El intérprete del dolor, Jhumpa Lahiri
“Alas”, de Belén Rodríguez

Antonio Piñeiro. Recordo, dalgunha biografía ou dalgún monográfico do período impresionista, aquela estampa do artista montando, tensando e imprimando os seus propios lenzos, envorcando o pigmento no morteiro para moelo, mesturando aceites de noz, de liñaza e o po coa espátula, meticulosa, paciente-mente, no transcurso das tardes e da luz fuxidía que andaba a procurar. Algún deles deixounos a lección de que todo pode ser aproveitable para o cadro, o mesmo que todas esas facetas son elos da creación. Seguir lendo “Alas”, de Belén Rodríguez