Arquivos da categoría Ensaio

“My Life In The Bush Of Ghosts”, unha perla atemporal

64170463Gonzalo Trasbach. No “Fear Of Music” (1979), o terceiro LP dos Talking Heads, hai unha canción I Zimbra, onde as guitarras estridentes e unha percusión omnipresente, case delirante, constituía unha mestura explosiva na que xa se podía adiviñar a posibilidade de compoñer este marabilloso “My Life In The Bush Ghosts”, un álbum que é froito da colaboración entre David Byrne, cantante e compositor de Talking Heads, e de Brian Eno, que tras o seu paso polos Roxy Music de Brian Ferry, empezou a exercer Continue reading “My Life In The Bush Of Ghosts”, unha perla atemporal

Aproximacións a Manoel Antonio (e V)

imagesX. Ricardo Losada. No seu libro Aproximacións a Manoel Antonio, Axeitos critica unha das principais teses da miña biografía do poeta rianxeiro, afirmando que non intuía no mundo unha dimensión escura e enigmática. A verdade, non me sorprendeu lelo neste libro, pois fora unha das maiores decepcións que me deparara a biografía de Axeitos. Negar esa realidade e convertelo nun ser humano e nun poeta só preocupado por cuestións sociais e políticas. “Ocorre”, di Axeitos, “que o social e a presenza do pobo na obra de Manuel Antonio é unha poética, non unha estética”(sic). Probas? Continue reading Aproximacións a Manoel Antonio (e V)

A soidade do violador de fondo

0ffdfe87e73dd0e5abaebdba30141588f12bdba7Ignacio Castro Rey. “A vida rugosa, áspera e case sempre mesquiña, e de tempo en tempo un raio de luz”. Coñecín a Ariana Harwicz (Bos Aires, 1977) por unha entrevista recente contra a corrección política e a arte infame que xera. Con esa breve bagaxe entrei no último que atopei dela, Degenerado (Anagrama, 2019). Cunha actitude inicial un tanto escéptica, dada a desconfianza que a algúns nos produce o éxito, decontado nos atopamos cunha linguaxe moi rica e concisa para narrar, precisamente, a extrema miseria do noso mundo. Continue reading A soidade do violador de fondo

Caracois de Belvís, de Lupe Gómez

caracoisFidel Vidal. Os poemas que compoñen Caracois de Belvís, de Lupe Gómez, merecedores do II premio SELIC de Santiago de Compostela no 2019, “foron escritos como oracións espirituais ou cantares de amor”. Así o expresa a propia autora nun paseo pola serenidade da pedra magoada, en Belvís, desde onde a vista acolle unha Compostela que nos envolve. Un texto que xa forma parte do mapa poético da cidade. Cos ollos abertos dunha vaca, ou dunha becerra, abraiados por tanta fermosura do cotián, é como nos guía Lupe Gómez de ganchete a través das súas sorprendentes metáforas, no gume, a piques de romper o silencio de claustro Continue reading Caracois de Belvís, de Lupe Gómez